आठवणीत विरलेली एक सायंकाळ.

बरसणारा वेडा  पाऊस ,चिंब भरून येणारे डोळे 

आता सगळे काही शांत शांत होते . 

कारण तू तेथे सावरायला नव्हतीस ना म्हणून. . !  

 तेंव्हा तुझ्या आसण्याने रडण्याला देखील अर्थ होता,

हल्ली तर आठवणींचा गुंता आणखीनच वाढतोय 

अन असंवे पाण्यासारखी वहातात .

 गालावरील ते थेंब तसेच नकळत विरून देखील जातात. . . . . !!

सगळे काही तुझ्या जाण्याने हिरावून नेले आहे. 

सगळ सगळ ते दुरावल आता माझ्या पासून . . 

फक्त माझ्यासाठी  माझ्याकडे  माझे दुख मागे ठेवून . . . 

@ गजानन माने .  १५. ०९. २०१३