मी कधी तुझ्यासमोर काही बोललो नाही,
पण मनाने मात्र प्रत्येक भावना ओरडून सांगितली होती.
तू त्यातील कदाचित कधीच काही समजली नाहीस,
पण मी मात्र आजही तुझ्या आठवणीत जगतो.
हे एकतर्फीच असेल, पण खोटं नाही.
हे अधुरं असेल, पण अपुरं नाही… 
अधुरं आहे, म्हणूनच तर खूप जवळचं वाटतं,
तिनं "हो" नाही म्हटलं… पण "नाही" ही नाही म्हटलं.
ती गेली… पण आठवणीत थांबली,
प्रेम अपुरं राहिलं… पण ओळख अजरामर झाली.
कधी वाटलं तिला सगळं सांगावं,
पण मग मन म्हणालं —
"ती अशीच असू दे... एक सुंदर अधुरी कविता!" 
"मी तिच्यावर जीवापाड प्रेम केलं,
ती कदाचित हसून पुढे गेली –
पण मी मात्र त्या हास्यात 'संपलो ' नाही, तर 'सुरू झालो'."
ती सगळ्यांसाठी एक चेहरा असेल,
पण माझ्यासाठी – एक जग!
ती बोलली तर शब्द थांबतात,
आणि नुसतीच शांत असेल, तरी मन गुंतून जातं...
ती माझी आहे – तरीही कुणालाच माहीत नाही.
कारण… ‘ती’ माझी सिक्रेट आहे! 
No comments:
Post a Comment