सावळेपण

नकोस कमी लेखू सावळ्या रंगास, गे सखे,
गोपिकांचा मनमोहन सावळाच आहे।

कानडा तो राजा पंढरीचा,
रंग नव्हे तो—श्रद्धेचा प्रकाश आहे।

डोळ्यांत सामावलेलं आभाळ जसं,
तसं सावळेपण खोल, गंभीर आहे।

उजेड सगळे सोबत सोडून जातात,
अंधारातही जो राहतो—तो सावळा आहे।

कोणी सोबत नसते जेव्हा,
शब्दही थकून गप्प बसतात,
तेव्हा पावलोपावली साथ देणारी

सावलीसुद्धा सावळीच असते। म्हणून नकोस कमी लेखू सावळ्या रंगास,
तो नसता तर सौंदर्यालाच
अर्थ उरला नसता।