"मी" - एक अंतर्गत प्रवास

ज्याच्या-त्याच्या अपेक्षांचा भार वाहतच गेलो,

त्यांच्या गरजा पूर्ण करत करत स्वतःला बाजूला सारत गेलो.
सगळ्यांना आपलं दुःख मोठं वाटलं,
आणि मी? मी फक्त त्यांचं ऐकत राहिलो.

माझं दुखणं गिळत राहिलो, भावना दाबून ठेवत राहिलो,
कोणी विचारलंच नाही — "तू कसा आहेस रे?"

सुद्यण्याच्या पंगतीत, मी मागेच राहिलो...
कारण मी स्वतःला बाजूला सारलं होतं — पुन्हा पुन्हा.

शेवटी आला तो हिशोबाचा दिवस...
सर्वांनी आपापल्या गोष्टी मांडल्या,
मी मात्र... स्वतःत डोकावलं — आणि जाणवलं…
मी शून्य झालोय.
शेवटी, शून्यच उरलो.

मी... शून्य — अपेक्षांच्या सावलीत हरवलेलं अस्तित्व

आपल्या जीवनात आपण अनेक नात्यांसाठी, जबाबदाऱ्यांसाठी, आणि त्याच्या-त्याच्या अपेक्षांसाठी सतत धावत असतो. कोणी सांगत नाही, पण नकळत एक अघोषित करार आपल्याला बांधून ठेवतो — दुसऱ्यांसाठी जगायचं, त्यांची दुखणी ऐकायची, त्यांच्या गरजा पूर्ण करायच्या... आणि स्वतःला बाजूला ठेवायचं.

माझंही असंच झालं.

ज्याच्या-त्याच्या अपेक्षांचा भार वाहतच राहिलो.
त्यांचं म्हणणं, त्यांचं दुःख, त्यांच्या गरजा — हेच सगळं माझं जग बनून गेलं.
मी कुठे होतो यात?

मी कुठेच नव्हतो.

माझ्या भावना?
त्या मीच गिळून टाकल्या.
माझं दुःख?
कोणाला सांगायचं? कोणी ऐकणार होतं का?

सगळ्यांना आपलं दुःख मोठं वाटायचं.
मी मात्र त्यांचं ऐकत राहिलो.
हसत राहिलो. खंबीर राहिलो.

पण...
सुद्यण्याच्या पंगतीत, मी कायमच मागे राहिलो.

आणि मग एक दिवस आला — हिशोबाचा दिवस.

मी स्वतःकडे डोकावलं...
स्वतःला तपासलं...
...आणि पाहिलं — मी शून्य झालो होतो.

संपून गेलं होतं काहीसं.
सारं काही दिलं गेलं होतं — पण परत काहीच मिळालं नव्हतं.
शेवटी काय उरलं?

शून्य.

---

शेवटची नोंद...

हा लेख कुणाला दोष द्यायला नाही.
हे लिहिताना कुणावर राग नाही, फक्त एक आत्मपरीक्षण आहे.

जर हे तुम्ही वाचत असाल, तर फक्त एवढंच सांगतो —

👉 स्वतःसाठी थोडं थांबा.
👉 स्वतःच्या भावनांना जागा द्या.
👉 फक्त इतरांसाठी नका जगू... स्वतःसाठीही थोडं जगा.

कारण, "शून्य" होणं ही चूक नसली... तरी "शून्यच" उरणं ही शोकांतिका आहे.