पहिलं प्रेम…

पहिलं प्रेम… विसरता येत नाही!

लग्न तिच्यासोबत झालं,
जी आज माझ्या आयुष्यात आहे…
साथ आहे, सहवास आहे,
कदाचित स्थिरताही आहे.

पण...
मनाच्या खोल कप्प्यात अजूनही तुझं स्थान आहे.
कुठेच गेलेलं नाहीस तू —
तशीच आहेस, जशी होतीस. आठवणीत... श्वासात... प्रत्येक शांत क्षणात.

ती समोर असते —
मी हसतो, बोलतो, वावरतो...
पण तुझं नाव मनाच्या पडद्यावर हलकेच उमटतं.
आणि एक क्षणात —
सगळं शांत होतं.

कधी कधी विचार येतो —
"सगळं मिळालंय... पण जे खरंच हवं होतं, तेच नशिबात नव्हतं का?"

तुला विसरायचा प्रयत्न केला…
पण विसरता आलं नाही.
कारण तू… तू पहिलं प्रेम होतीस.

आणि पहिलं प्रेम…
ते कधीही विसरता येत नाही.
ते मनात राहातं…
शब्दांच्या पलीकडे, स्मृतींच्या आत खोल कुठेतरी…

---

शेवटची नोंद...

हे शब्द फक्त भावनांचं एक प्रामाणिक स्वीकार आहेत.
कुठलाही दोष नाही… कुणालाही दुखवायचं नाही…

पण हो —
मन जसं आहे, तसंच स्वीकारणंही एक प्रकारचं प्रामाणिक प्रेमच असतं.