गेट-टुगेदर – जुन्या आठवणींचा नव्यानं घेतलेला श्वास
२६ वर्षांनंतर...
हो! तब्बल २६ वर्षांनंतर आम्ही पुन्हा एकदा एकत्र आलो.
तेच चेहरे — काही पटकन ओळखू येणारे, काही थोडा वेळ घेणारे… आणि काही अजूनही आठवणींच्या कोपऱ्यात हरवलेले. पण त्या ओळखीच्या धूसरतेवरही प्रेमाची ओळख ठळक होती.
शाळेच्या पायऱ्या, वर्गाची खडखडणारी घंटा, आणि एकमेकांकडे शोधक नजरेने पाहणं…
हे सगळं आठवत होतं — अगदी कालचं वाटावं असं!
सर... तसेच आहेत!
आणि हो, आमचे शिक्षक!
ते आजही तितकेच प्रसन्न, तितकेच प्रेरणादायक…
काळाने त्यांच्या आवाजातली आपुलकी, आणि डोळ्यांमधली उब अजिबात कमी केली नाही.
त्यांच्या उपस्थितीने संपूर्ण सोहळ्याला एक वेगळंच वजन मिळालं.
वय, जबाबदाऱ्या आणि अंतर… पण प्रेम तसंच
अनेक मित्र कामाच्या व्यापातून, कौटुंबिक जबाबदाऱ्या पार करून, काही अंतर पार करत आले.
कोणी जरा उशिरा, कोणी अगदी पहिल्यांदा — पण सगळ्यांची उर्मी एकच होती: पुन्हा एकदा सगळ्यांना भेटायचं!
ज्या काही मित्र-मैत्रिणी किंवा शिक्षक काही कारणांमुळे उपस्थित राहू शकले नाहीत, त्यांच्यासाठी प्रत्येकाच्या मनात एक खास जागा होती — आणि ती कायम राहील.
क्षण… जे शब्दांत मावत नाहीत
खेळ, किस्से, जुन्या फोटोंच्या आठवणी, आणि ते हसणं…
ते हसणं म्हणजे लहानपण पुन्हा जगल्यासारखं वाटलं.
कोणी नाचलं, कोणी गायलं, कोणी फक्त डोळ्यांतून भावना बोलू दिल्या…
शेवटी आम्ही सगळे बेधुंद झालो…
गाण्यांच्या तालावर नाचलो, भूतकाळाच्या गंधात हरवून गेलो…
कुठलाही संकोच नव्हता, कुठलीही औपचारिकता नव्हती —
फक्त 'आपण' होतो — तसेच, जसे शाळेत होतो.
धन्यवाद – या जिवंत क्षणांसाठी!
हा गेट-टुगेदर एक सोहळा नव्हता,
तो एक काळ होता – जो पुन्हा भेटला…
प्रत्येक क्षण मनात कोरला गेला,
आणि त्यामागे कारण फक्त एकच – तुमचं प्रेम आणि उपस्थिती.
No comments:
Post a Comment